Relatief

(december 2014)
Verleden week mocht ik het grote China bezoeken. Guanchou en Beijing stonden op het programma. Dan hebben we het over steden van respectievelijk 16 tot 20 miljoen mensen. Een land waar de communistische partij aan de macht is maar waar kapitalisme hoogtij viert. Waar je over 2 kilometer ook 2 uur kan doen in de spits, waar mondkapjes gedragen worden vanwege de vervuiling. En de meeste gezinnen maar 1 kind hebben vanwege de geboortebeperking. Maar ook het land met de grote muur en de verboden stad, die gelegen is midden in Beijing, omgeven door hoge muren en reusachtige toegangspoorten. De stad vormde eeuwenlang een stad binnen de stad waar het tot de val van de keizers voor de gewone Chinees verboden toegang was. Tegenwoordig kan iedereen echter zo naar binnen stappen om de bijna ontelbare gebouwen, paviljoenen en kunstgalerijen met meer dan een miljoen bewaard gebleven kunstwerken te bezichtigen. Tijden veranderen. Dat relativeert. Niet dat we alles moeten en kunnen vergelijken met deze mammoet. Wij hebben onze eigen uitdagingen.  Zoals ons sociale wijzigingen. Maar discussies over doorkijkjes, huizenbouw, aantallen, krimp etc....brengen deze ervaring wel in een ander daglicht.
Toch ben ik blij dat ik weer geland ben in Andijk en volop mee mag doen aan dit soort relatieve kleinigheden want voor hier zijn ze erg belangrijk. En ook mijn broodje jam smaakt ineens veel lekkerder.
Fijne feestdagen en voor nu een heel "klein" maar goed 2015.
Silva Visser